PRZYSTANEK XI – JEZIORO DŁUGIE


Jezioro Długie Wigierskie (fot.J.Borejszo)

Jezioro Długie wchodzi w skład kompleksu trzech połączonych ze sobą jezior (Długiego, Okrągłego, Mulicznego) objętych ochroną ścisłą. Charakteryzuje się dużą naturalnością strefy brzegowej, która decyduje o wyjątkowych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Zbiornik otoczony jest w większości lasem, tylko niewielkie fragmenty strefy brzegowej kontaktują się z terenami rolniczymi oraz zabudowaniami. Zalesiona zlewnia oraz brak źródeł zanieczyszczeń pozwoliły zachować niski stan żyzności wód. 


Ramienica z rodzaju Nitella

W Jeziorze Długim na uwagę zasługują łąki podwodne, budowane przez ramienice z rodzajów Chara oraz Nitella. Ramienice należą do największych naszych glonów słodkowodnych. Pokrojowo przypominają rośliny naczyniowe. Rośliny te zasiedlają wody nie zanieczyszczone i zasobne w wapń. Do niedawna występowały one w większości naszych jezior. Z powodu postępującej eutrofizacji wód, ramienice ustąpiły z wielu stanowisk i obecnie można je spotkać w większych skupieniach tylko w nielicznych jeziorach. Miarą niskiej żyzności Jeziora Długiego jest także naturalne występowanie sielawy. Nad Jeziorem Długim znajdują się kolonie kormoranów.


Ramienica z rodzaju Chara


Kormoran Phalacrocorax carbo

Kormoran (Phalacrocorax carbo L.) jest ptakiem prawie wielkości gęsi, o rozpiętości skrzydeł do 145 cm. Upierzenie ptaka jest ciemnobrązowo-czarne, z niedużą głową. Nogi mają dość krótkie, zakończone dużymi łapami. Palce mają spięte błoną pływną. Żyją gromadnie, są niezwykle płochliwe. Swoje kolonie zakładają najczęściej w miejscach odosobnionych (wyspy jeziorne) lub na najwyższych drzewach, zapewniających im spokój oraz bezpieczne schronienie. 
Ptaki te można obserwować od kwietnia do listopada. Kormorany odżywiają się rybami. Polowanie na ryby odbywa się w zorganizowany sposób, z podziałem ról na ptaki osaczające ławice ryb oraz nurkujące za ofiarami. Kormorany najczęściej polują na ryby, których jest najwięcej (płoć, okoń, ukleja). Przyczyniają się w ten sposób do zachowania równowagi w ekosystemie. Przy dużej liczebności, kiedy zasoby żerowiska ulegają drastycznemu zubożeniu, ptaki te mogą powodować w rybostanie duże szkody, ponieważ odżywiają się rybami mającymi dużą wartość ekologiczną i gospodarczą (szczupak, węgorz, sielawa). 


Kolonia kormoranów nad jeziorem Długim

Dalej ...

.